"Toprağı öpe öpe öpe

Damlalar siz

Açacaksınız körün gözünü"

"O halde 11. Tez’i has bir vicdan bildirisi, bir vicdan

çağrısı, vicdana çağrı gibi okumalı bir de. Dünyaya ve

insanlığın durumuna karşı duyulan en temel sorumluluk

olarak. Yeryüzünün dört bir tarafında o çağrının

(demek ki en saf halinde vicdanın) sesini işiterek

yola çıkan, asıl olanın sadece o yola koyulmak olduğuna

hayatlarıyla şahitlik eden devrimciler, tam da o

sorumluluğun en derin karşılığını/cismini bulması değil

midir?"

ekmeği, güneşli sabah vakitlerini, ıslak yağmur sonralarını,

kardeşliği, cumhuriyeti, anılar biriktirmiş dostlukları,

memleket toprağını, şile bezini, asker mektuplarını,

Yemen türkülerini, dağdan ovaya bakan bir çocuğun

gözünde süzüle süzüle güzel günlere akıp giden

otobanların sevincini…"

"Fatih Terim, Mustafa Denizli, Yves Saint Laurent,

Pınar Altuğ, İddaa (bahis oyunu, yasal kumar), Pegasus

(havayolu şirketi), Bellona (yatak - mobilya markası),

falanca mağaza, filanca cilt kremi…

Kimini vitrinlerden biliyoruz, kimini yeşil sahalardan,

ekrandan, podyumdan… Ayrı ayrı alanlardan ilk ağızda

sıraladığımız bu isimlerin ortak iki özelliği var. Tümü piyasada,

"Patronun anlattığına göre iş gerçekten ilginçti.

Can Yayınları Karl Marx’ın Kapital adlı dev eserini

yeniden Türkçeye çevirtmişti ve “cep kitabı” olarak

yayımlaya caktı. Kitabın özelliği, çok ince kâğıda özel

bir biçimde basılmış olduğundan, bu büyük eseri

tüketiciye cepte taşınacak kadar küçük bir hacimde

sunabilmesiydi. Aş kın Bey bu büyük girişimin televizyonda

ve basında bir reklam kampanyasıyla tanıtılmasını

istiyordu..."

"On yıllardır dünyanın zihinsel iklimine “postmodern

söylem”in egemen olduğu söylenebilir. Bu söylem,

bence, entelektüellerin zihinsel üretimini ketleyen

iki temel direk, iki anlayış üzerinde durmaktadır:

1) “Büyük anlatılar bitmiştir” ve 2) “Her şey gider”.

"Homeros’tan, hatta daha eski zamanlardan beri

edebiyat ve sanat insanları etkilemekte ve onları değiştirmektedir.

Temelde düşüncem şu; edebiyatın ve sanatın hayat

üzerine etkisi, tam da hayatın edebiyat üzerindeki

etkisi kadar büyük olmuştur.."

Kim söylemişti, şimdi anımsamıyorum; her kuşak,

dünyayı değiştirme görevinin kendisine verildiğini sanırmış.

Biz biraz ileri gitmiştik. Nedenleri çeşitli olabilir

ama, açık olan iki görüşün o sıra fena halde geçerli oluşuydu;

Varoluşçuluk ve Marksizm.

1978’de Amerika’dan döndüğümde gördüm ki evde

pek bir şey değişmemişti, hemen her şey bıraktığım

gibi duruyordu. Fransız ortaçağ evlerini andıran dışı

badanalı, iki katlı içerden tahta merdivenli eski evimiz,

ahırlar, ağaçlar, çiçekler ve envai çeşit sebzenin yetiştirildiği

bahçemiz; her şey yerli yerindeydi. Annemin örtülü

başı ve ve şalvarları bana o sımsıcak yuva hasretini

hatırlatıyordu.

“Bu yaratıcılığın son şekli bugün

çivit mavisi boyanan bir

gece kondu duvarıdır. Yarın,

aynı güç, gecekondu kendi

sanat ve kültür yapıtlarını

yaratma olanağına kavu şunca

çok başka şekiller alabilir.”

"Kars’ta iki bin dört yüz metre yükseklikte bir dağ

köyünde, dışarıda dur durak bilmeden esen tipi nedeniyle

iyi çekmeyen bacanın etkisinde, teneke sobadan

yayılan ve dedemin bir günde içtiği iki paket sigaradan

çıkan, damarlı bezemeli ahşap tavanda desen desen

şekiller oluşturan dumandan mıdır bilinmez, anneannem

dayıma: “Oğul bizim başımız dumanlıdır! Bu Ecevitçilerin,

Türkeşçilerin kahvelerine gitme! Dil selamet,

baş selamet! Kimsenin eyisine kötüsüne karışma! Nene

lazım?” der öyle uğurlardı yiğidini sokaklara...."

"Bebek sahipsiz kalmıştır ve ‘devrim

günleri’nde Baba’nın sözünü dinlemeyerek solcu

olmuş olan sosyalist militan dışarı çıktığında büyümüş

olan bebeği Baba’ya teslim etmek için kasabasına

yere dönmüş ve tüm sosyalistlik öyküsü babaya

teslim edilmiş çocuk ve sosyalist militanın ölümüyle

birlikte olumsuzlanmıştır. Yasa’ya boyun eğmemenin

bedeli soluksuz kalmaktır; akciğerler bitmiştir ve

sosyalist militan ölür..."

Devrim ve bilinçdışının, ‘ve’ bağlacı ile yanyana

gelmişliği mutad değildir. Akıl Defteri’nde ikisini yanyana

getirmemizin ilk nedeni elbette, bu dergiyi çıkartanların

kendi öznellikleri ile ilgili: devrim hülyası,

devrim arzusu her birimizin bilinçdışı motivasyonunda

önemli bir yer tutuyor. Bir de bunca melanetten

sonra biliyoruz ki, devrim bir ütopya, bir istek meselesidir

de.

"kalbinde kuşlamış ölülerle

içlenmek:

hiçlenmek.."

"Her türden teorik sistem bir ya da bir dizi varsayıma

yaslanır ve kendi kuruluş serüvenini o varsayımlardan

yola çıkarak başlatır. O teorik sistemin/yapının

sabit, değiştirilemez ve indirgenemez çekirdeğini

oluşturan söz konusu varsayım giderek hem ilgili teorik

sistemin ufkunu/çerçevesini tarif eden hem de sürekliliğini,

hayatiyetini sağlayan bir statü edinir."

"Sevgili okurlar,

Yetmiş bir yaşına gelmişim, bir türlü bu yaşı hissedemiyorum.

Her şey daha dün olmuş gibi, gözlerimin

önünde resmi geçit yapıyor. Halbuki ne insanlar, ne

yiğitler, ne güzeller gelip geçti, göçüp gittiler. Yazı

yazmaktan hiç hoşlanmıyorum. Zaten yazım da pek

okunaklı değildir. Ama milletin dilinden de kurtulamıyorum;

kiminle konuşsam hemen niçin anılarını yazmıyorsun

deyiveriyor..."

"Son bir yıldır ( 2008 - Eylül ayından itibaren) küresel

ekonomik krizden bahsediliyor. Sebepleri,

ideolojik-tarihsel benzerlikleri, çözümleri konuşuluyor.

Krizin “Para krizi” (finansal kriz) olduğu söyleniyor.

Sanki “para, gaz olup, uçup gitmiş de para bitmiş”,i

anlamak lazımmış gibi… Sınıfsal olarak parası olanların

parası bitmiş de, ellerinde kala kala sadece malları

kalmışçasına..."

"Biri adımı söyledi. Duyduğumdan eminim. Biri fısıldayarak

adımı söyledi.

“İki hafta oldu, ev olduğu yerde, yerden dokuz kat

yukarıda duruyor hala; ben dokuzuncu katta... Bekliyorum,

tıpkı faldaki gibi, şimdi kafam karışık ama sonra

düzelecek, iyi bir işim olacak, sakin, para kazanacağım,

karım ve çocuklarım olacak, fal çıkacak..."

"Delilerin vatanı, çeşitleri birdir. Organlarının bozukluğu

aynıdır. Hal ve hareketleri benzerdir. Her yerde

ve her zaman aynı perspektif üzerine, değişmez bakış

açısıyla değerlendirilirler. Ciddiye alınıp doğru dürüst

konuşulmazlar. Alaylı ve küçümseyici bir tavır takınılır

onlara…

Ancak madalyonun diğer yüzü de vardır..."

"Heidegger’in Marburg’da coşkulu kalabalıklara

verdiği konferanslardan birinde dinleyiciler arasında

19 yaşındaki Hannah Arendt de vardı. Bilgeliğe

duyulan aşk ve felsefeydi konu. Tarih Şubat 1925.

Bakışları buluştu sık sık..."