Ana Sayfa
Yazarlar
İçindekiler (Bu sayıda)
Muhabbet
Malumat
Muhalefet
Şiirofreni
İyi kitaplar / İyi İnsanlar
Linkler
Ayrıntılı Arama
Arşiv
Kitaplık
Fotoğrafhane
Künye
İletişim









 
Son güncellenme: 15 Haziran 2009
 

Bu sayıda; 

BİR KAHRAMANIN VEDASI - Zeki Coşkun MİTHAT ÇINAR: ÇAĞIMIZIN BİR KAHRAMANI - Cemal Dindar MİTHAT ÇINAR'IN ARDINDAN:SEVGİLİYE MEKTUPLAR - Mustafa Ö. Soylu ANTROPOLOJİ DİZİSİ: Lila Abu-Lughod - Ercan Kesal PARKALAR BIYIKLAR ÖRTÜLER - Agâh Aydın “AŞKTA BÜYÜK BİR ESRAR VARDIR” - Erdoğan Özmen BENİM TANRIM - Sevim Öktener TÜRKLER VE KÜRTLER: neoliberal sahnede derebeylik halleri - Cemal Dindar KÜBA YAZILARI... - Mustafa Ö. Soylu


Kötü bir yıl geçiriyoruz, işte. yazı baharı kıştır. Bir de bu memlekette yaz ayları yas ayları olmak zorunda mı?  Yas çekmeyi bile engelleyen bir acı çetelesi. Güya işte Sivas'ı anacaktık. Şair-psikiyatrist Behçet Abi'mizle yeniden bir vedalaşma gayretine girecektik.. Mithat gitti işte en son. Bu cümlenin ne anlama geldiğini bir onu tanıyanlar sezer, bilir... Şimdiden özlediğimiz...

 

Zeki COŞKUN: Kuşağımın en temiz insanlarından, Peçorin’i ortaklaşa duyup paylaştığımız Mithat Çınar 16 haziran sabahı aramızdan ayrıldı.

Kuşağımın en parlak “yaratıcı”larından: Her şeyi, ama her şeyi anında görselleştirebilir. Sadece “tasarım” değildir onun yaptığı. Bir dil üreticisidir. Ve bunu nefes alır gibi, su içer gibi son derece doğal, olağan bir şekilde yapar. Sıradanmışçasına... Yaptığı her iş, tam bir “profesyonel”lik taşır. Ama kendisi hiçbir zaman profesyonel olmamıştır, olamamıştır. Tek kusurudur bu.

Parlak ve temiz olduğu için gösterişsizdir. Görsel tasarımcı, üretici, yaratıcıdır ama işinde ve hayatında gösteriden - gösterişten kaçar!...

 

Mustafa Ö. SOYLU: Zor zanaat bir insan yaratmak. Hele de sevgilerden.

Kayıplar nedense hep gecede gelir.Gecede haber verirler. Çaresizsindir.

Ya kazandıklarımız.

Bir şehri büyütendir kazandığımız insanlar.Bize insanlığımızı yeniden kazandıran insanlar. Onaltı günlük yoğun bakım süreçinde uyumak istedim hep. Uyumak ve “şaka bu be” diye yeniden uyanmak. “İnsan zenginliktir.”Mithat'ın öğrettiği budur. “Mustafa, ders verdiğim okulda bize Tıp ve Sanat konusunda birşeyler söylermisin” dediğinde piyasalaştırılmış ve hastaların müşteri olarak görüldüğü bir ülkede Mithat'ın varlığı umudum oldu.....

Mithat Çınar Rosa Luxemburg'un “Sevgiliye mektuplar” kitabının tasarımını yapan adam. Yaptığı yüzlerce kitap tasarımı yanında ayrı bir önemi var bu kitabın. Kitabın kapağını gördüğümde aklıma düşen Nilgün Marmara'nın “daktiloya çekilmiş şiirler” kitabı oldu. Aynı mor tondan bakıyordu kapaktaki her iki kadın. Biz başardık diyorlardı... “Ya insan yaratacağız ya da çekip gideceğiz”.

Cemal DİNDAR: İnsan, işte kırklı yaşlara doğru kayıplarından öğreniyor; bir zaman da böyle geçecek, sonra bunların hepsi bir şeye, billur bir özleme dönüşecek.

Şimdi, Hadımköy mezarlığında, muhabbetle andığı Balkanlı geçmişine uygun bir yerde, uğultulu bir yamaçta yatıyor. Onu uğurlarken kendimden de söz ettimse dostluğumuz geniş zamana düştüğü için. Aynı kuşaktan, yıllar önce kaybettiğim Tevfik (Işıktemur) ile buluşsun isterdim. Hem, artık bizim hatırımıza dinlemeye başladığı türküleri Tevfik ona sevdirir de.

Ruhun şad olsun, Mithat. Gözlerinden, geniş alnından öpüyorum.

Ve işte bir jest. Tam senlik... Vazgeçemediğin ve ucunu kopartarak türlü anlaşmalar imzalamaya çalıştığın ince sigaran elinde... başını geriye atıyorsun, elini önce alnına götürüp sonra masaya vuruyor o güzel kahkahanla mekanı dolduruyorsun ve sesin tüm dostluklarım için dileyeceğim şu ince bildiriyle birlikte benimle kalıyor: Bak seeen güzel kardeşime.”

 

Mithat ÇINAR 

DEMİR RÜYALAR

ÇELİK KAPILAR



gün ışığı: sarı örtü

gece: perili köşk


 

dökülmüş kurşunların buğulandığı ben

demir rüyalardan uyanmış gibi

çelik kapıların sesinden ürker


 

yelkovan: bad-ı saba

sabah: gecikmiş kasaba


 

ceset gölgeleri geçiyor nehirden

bahar selinin çamurlu elleriyle

cennet duygusunun vebali boynunda

hayat tahtında kendine hınç biler

kalbinde kuşlamış ölülerle

içlenmek:

hiçlenmek

 

ilkyaz: hala göğ kiraz

güz: yoksa şiir yaz


 

kahin- o zalim buyurgan

incinmiş tutkuların kuzgunu

tenlerin tuzundan libas

suların uğultusundan atlas

bildim ve ölçtüm seni


 

burada: bakış kara

orada: söz

atılmış safra


 

başlangıçların sonunu sezen

peçorin çaresizliği büyür

buluttan peçesiyle dağ

ve ilk yağmur damlası günün

mısralar arasında

gizlenmiş kitabendir:


 

kara

safra

                        Reşadiye, 23 mayıs 09

Cemal DİNDAR


PARKALAR BIYIKLAR ÖRTÜLER


Agâh AYDIN


Kars'ta iki bin dört yüz metre yükseklikte bir dağ köyünde, dışarıda dur durak bilmeden esen tipi nedeniyle iyi çekmeyen bacanın etkisinde, teneke sobadan yayılan ve dedemin bir günde içtiği iki paket sigaradan çıkan, damarlı bezemeli ahşap tavanda desen desen şekiller oluşturan dumandan mıdır bilinmez, anneannem dayıma: "Oğul bizim başımız dumanlıdır! Bu Ecevitçilerin, Türkeşçilerin kahvelerine gitme! Dil selamet, baş selamet! Kimsenin eyisine kötüsüne karışma! Nene lazım?" der öyle uğurlardı yiğidini sokaklara....Yine o günlerde Kızıl Demir lakaplı uzaktan akrabamız R. amcanın kahvehanesini kimliği belirsiz adamlar basmış, kahvehanede yakaladıkları Rus casusu köylüleri enva-i çeşit işkenceden geçirmiş, falakaya yatırmış, söylentiye göre acıları artsın diye yaralarına tuz döküp susuz bırakmışlardı. Köyün yarısı Rus casusu, öteki yarısı Amerikan casusu olduğundan mıdır kim bilir, o günden sonra köylüler biribirileriyle konuşamaz olmuştu.

(Devamı muhabbet'te...)

 

BENİM TANRIM


Sevim ÖKTENER

....O ne Kwaikutl Kızılderililerinin ne Durkheim’ın ne de Müslümanların Tanrısı idi. O benim Tanrım. –belki de aile Tanrısı demek daha doğru olacak: Sümerlerdeki aile Tanrılarının bir örneği- sadece benim Tanrımdı. Yarattığı korkuyu diğerleriyle paylaşamıyor sadece ben hissediyordum. O sadece bana sesleniyor, şizofrenik bilincimi benim biricik varoluş şeklimi etkilemeye çalışıyordu. Beni korkutuyor, titretiyor, acıyla kıvrandırıyor, ölmüş vicdanımı canlandırıyor, belleğimi harekete geçiriyor, gülümsüyor insani olan ne varsa bende uyandırıyordu. Bu halim selim sevecen insan günlerce benim sapkın edimlerimin hedefi olmuş en sonunda da onu yani kafasını odamın duvarında bir Tanrıya dönüştürmüştü. Bu , benimle hemfikir olmayan, beni sevgili kullarından ayıran, bana meydan okuyan, tekrar egemen gerçekliğe dönüşümü talep eden bir Tanrıydı. Şizofrenik bilincim kendi karşıtını yaratmıştı; ruhum bendeki insani bazı şeylerin varolmaya devam ettiğini açığa çıkarıyordu böylece.

(Devamı muhabbet'te...)

 

AŞKTA BÜYÜK BİR ESRAR VARDIR”

      

        Erdoğan ÖZMEN

 

Aşk bir bekleyişse eğer, kimdir beklediğimiz? En sonunda o an geldiğinde, ışık geçirmez o duygu olanca keskinliğiyle ve birden sökün edip içimizi kapladığında, yeri doldurulamaz olan eşsiz varlık kim? Beni kör eden ne? Sonra, hayatımın ve uykularımın her anına sızan o tutkuyu anlatmak için uygun sözcükleri bulamamak bir türlü. En sonunda şu kadarıyla yetinecek olmamız: “O, o olduğundan, ben de ben olduğumdan”.

Aşktan söz edeceksek başlangıçlara geri dönmeliyiz. “Seks aileden kopuşsa, aşk da geri dönüştür; her zaman bir dönüş yolculuğu için alınan tek istikametli bir bilettir.” Başından itibaren yaptığımız her özdeşim yapısal olarak belirlenmiş bir imkansızlık ve eksik temelinde ortaya çıkar. Ötekinin/annenin aynalayıcı temsilleri (mirroring representations) ne ölçüde doğru/uygun olursa olsun, temsile içkin en temel özellik nedeniyle çocuğun deneyimini ifade etmekte yetersiz kalacaktır. Sözcük şeyi asla tam olarak temsil edemez çünkü.

(Devamı muhabbet'te...)

 

Asya Deniz Elif

sizi yoldaş bilsin

emekle çiçeklenmiş

kutlu bir talih



Elif Asya Deniz


Hoşgeldiniz...

Hoşgeldiniz...

Hoşgeldiniz..

 


ANTROPOLOJİ DİZİSİ

Hazırlayan: Ercan KESAL


Lila Abu-Lughod

 Feminist antropolojinin önemli isimlerindendir. Abu-Lughod, araştırılan öznenin sesinin araştırmaya dahil edilmesi üzerinde durur. Yazılarıyla, araştırmacı ve araştırılan arasındaki ilişki; çoklu kimlikler; ırk, sınıf, etnisite ve sosyal statü kavramları tartışmalarına dahil olur. Feminist antropolojinin farkı; toplumsal cinsiyet çalışmalarının, kadın ve erkek arasındaki ilişkilerin ve toplumsal cinsiyetin toplulukları, tarihleri, ideolojileri, ekonomik sistemleri ve politik yapıları nasıl şekillendirdiğini incelemesinde yatmaktadır. Kadınlar kadın olmalarından ötürü evrensel problemleri paylaşabilirler ancak bu ortaklıklar ırkçılık, milliyetçilik, ekonomik ve sosyal statü vb. pek çok değişkenle birlikte farklılaşabilir.

Lila Abu-Lughod


 

KÜLTÜRE KARŞI YAZMA

Lila Abu-Lughod




Kültürel antropoloji önermelerinin eleştirisine başlı başına yeni bir biçim getiren bir derleme olan WRITING CULTURE (“Kültürü Yazmak”) (Clifford ve Marcus 1986), bu önermelerin en temelindekileri düzgün bir şekilde ortaya koyan ve bunlara meydan okuyan durumları olan iki kritik grubu az çok dışlamıştır: feministler ve çok ırklılar -milli ya da kültürel kimliği göç, deniz aşırı eğitim ya da soydan ötürü karışmış olan kişiler. Clifford (1986a) girişinde, feminist bakış açısı yoksunluğundan ötürü özür diler; kimse çok ırklılardan ya da ilgili oldukları yöresel antropologlardan bahsetmez. Belki de sayıca yeterince fazla değillerdir ya da bir grup olarak kendilerini tanımlamamışlardır. Bu iki grubun önemi, antropoloji ile ilgilenirken sahip olabilecekleri herhangi bir öncül ahlaki iddia yahut avantajda değil, benlik ve ötekiler arasındaki temel bir ayrıma dair kültürel antropoloji varsayımı ile alakalı sorunları tamamen açığa çıkaran belirli ikilemlerle yüzleşmelerinde yatar.

 (Devamı malumat'ta)


KÜBA YAZILARI...



Mustafa Ö. SOYLU


Çiçeklerin vaadini meyvelerin yerine getirme” ihtimali çok düşüktür.”

Aklın denetim altına alamayacağı şey, ötekine duyulan arzu, ötekine karşı hissedilen nefret, yaratma ve yok etme arzusudur. Akıl ya irrasyonelin yıkıntıları üzerinden inşa edilir ya da bilinçdışını aklın filizlendiği yer olarak kurar.

Bu cümleye itiraz edilecek tek koşul devrim ve yeniden inşa dönemleri olsa gerekir. Devrim anları biliçdışında aklın filizlendiği dönemse, yeniden inşa irrasyonel yıkıntılardan yeniyi oluşturma çabasıdır.

Küba akılla algılanabilecek bir ülke değil. Hele modern zamanların rasyonelliği üzerinden kurulan toplumsal bir akıla ve hafızaya sahip olanların anlamakta çok zorlanacağı bir ülke.Bu ülkeyi gezerken tanıştığınız taksi şöförü, işinin taksi şöförlüğü olduğunu aynı zamanda toplumsal sorumluluğu için parlementoda yasama görevlisi-yani parlementer- olarak çalıştığını söylerse şaşırmayın.

(Devamı muhalefet'te)

 

TÜRKLER VE KÜRTLER: neoliberal sahnede derebeylik halleri*


Cemal DİNDAR


I


Günümüzde Kürtlerle Türklerin aynı coğrafyada, aynı ya da ayrı siyasal yapılar içinde ve aynı tarihsel kesitte birlikte yaşayabilmeleriyle ilgili talihsizliklerden biri de siyasetin kimlik sorunları üzerinden inşasının artık baskın eğilim olması ve sorunla ilgili lafazanlığın bizzat sorunun bir parçası haline gelmesidir. Kimlik meseleleri üzerine söz almanın veya eylemde bulunmanın pre’siyle post’uyla modern zamanlarda ve küresel ölçekte bu denli ekmek kapısı haline geldiği başka bir dönem olmuş mudur? Bu tutumu; açıkoturumlarda bir toplumsal gurubun sözcüsü gibi davranmaktan koruculuk sistemine ya da bir kimliğin toptan reddiyle siyaset geliştirmekten emperyal bir güce yaslanıp coğrafyanın dinamiklerini yok sayarak siyasal özne olma gayretlerine değin birçok yerde izlemek mümkündür.


Peki yaşadığımız günlerde ve yakın geçmişimizde kimlik meseleleri kavimlerin ilişkisine bakışta nasıl yeniden ve daha güçlü bir şekilde temel ideolojik malzemeler haline geldi? Bunun, siyasal iktisat merkezli dünya görüşlerine dayalı iki kutupluluğun çözülmesiyle yakın ilişkisi olduğunu düşünüyorum. Şimdilerde küresel ölçekli iktisadi bunalımın kapısına dayandığımızda daha açık görülüyor; Batıdaki sosyal devlet anlayışının da garantörü meğer günahıyla sevabıyla sosyalist devletlerin varlığıymış. Sosyalizmin bir örnek olarak dünyanın nice kara parçasında bir alternatif olarak yaşıyor ve yaşatılıyor olması meğer geri kalanında sermaye sınıfının emekçilere haklarını teslim etmesi için bir zor alanıymış. Meğer kapitalist devletlerin ideolojik aygıtlarının gücü ancak başka bir siyasal iktisat merkezli alternatifle terbiye ediliyormuş, edilemiyorsa da karşılanabiliyormuş. Dünyada halkların belli sınırlarda aynı siyasal proje içinde şöyle ya da böyle bir arada yaşamalarının en önemli dayanağı buymuş.

(Devamı malumat'ta)

 

temmuz 2007

 

 

o küçük, büyülü nesneleri kıskançlığın - erdoğan özmen
bir tutam tuz, birkaç kibrit - ercan kesal
madlen kurabiyeleri - erhan ata
behçet abi’siz türkiye - ercan kesal

babalar ve oğullar - erdoğan özmen
türkiye’de şizofreni derneklerinin gelişim süreci - ercan kesal
ruhun zamanı - erdoğan özmen
yaşamın eksilen büyüsü - oya arca
psikiyatrik rahatsızlıklarda zaman - hakan atalay

enternasyonal curnal oh ruhkurtarma - konuk yazarlar
sorunlarım - konuk yazarlar
portakal-orda-kal  - konuk yazarlar
payımı aldım... - konuk yazarlar

jet bakan bakırköy’de... - r.t.b.

kovel’in “tarih ve tin”i* - hakan atalay

 

 

ağustos 2007

 

 

haikailer - konuk yazarlar
ben nerede kalırım - ercan kesal
madlen kurabiyeleri  - erhan ata
o küçük, büyülü nesneleri kıskançlığın - erdoğan özmen
avuçlarımla toprak yemişim - cemal dindar
bir tutam tuz, birkaç kibrit - ercan kesal
behçet abi'siz türkiye - ercan kesal

katatonik şizofrenler - konuk yazarlar
cemal dindar'dan recep tayyip erdoğan'ın psiko-biyografisi: güçlüye bi'at, güçsüze öfke - cemal dindar
röportaj: erdoğan’ın hikâyesi bir türkiye hikâyesidir emine dolmacı - cemal dindar
psikiyatrik rahatsızlıklarda zaman - hakan atalay
babalar ve oğulları - erdoğan özmen
ruhun zamanı - erdoğan özmen
türkiye’de psikiyatrinin işleyişi ve işlevi* - cemal dindar
türkiye’de şizofreni derneklerinin gelişim süreci - ercan kesal
geri dön! herşey affedildi - konuk yazarlar

biz, kim(ler)iz?  - konuk yazarlar
enternasyonal curnal oh ruhkurtarma  - konuk yazarlar
sorunlarım  - konuk yazarlar
portakal-orda-kal  - konuk yazarlar
payımı aldım...  - konuk yazarlar
sağlığın gaspı - konuk yazarlar

 kazancı bedih / pir'in ardından... - cemal dindar

 

 

 

eylül 2007

 

 

maneviyat ve ruh sağlığı 1 - cengiz güleç
hiç derdim değilsin, olmadın da… - ercan kesal
kim görür kanadığını - ercan kesal

 göç psikolojisi - konuk yazarlar
ruhun zamanı (1) - erdoğan özmen
freud ve shakespeare’in kimliği tartışması - konuk yazarlar
yas içinde göçebenin türküsü: cemal süreya'nın ‘şiire dahil' hayatı ve şiiri üzerine bir inceleme  - cemal dindar
iki göç bir yangın - yavuz erten
psikanalizin sanatsal yaratıcılığı anlama çabası: mozart* - gamze özçürümez
ontopsikoloji ve ruh sağlığı - cengiz güleç

psikiyatrinin sınırı - erdoğan özmen
postmodern başkentte dizanteri* -- konuk yazarlar

küreselleştirmenin dayattığı yeni bir küresel bilgelik arayışları - konuk yazarlar

 

 

 

ekim 2007

 

 

psikanaliz oda dışına çıkınca - yavuz erten
çöküşten sonra utanç ve kibir - yavuz erten
düş çalışması üzerine - erdoğan özmen

aşındırma denemeleri - konuk yazarlar
fılmlerın terapıde kullanımları - konuk yazarlar
politik psikolojinin cinleri - cemal dindar
psikiyatrinin sınırı - erdoğan özmen

 

 

 

kasım 2007

 

Sumer’den Postmodern topluma, Mitoslardan Psikanalize Ruhsallık / Afşar TİMUÇİN. Yavuz ERTEN. Oya Arca. Zeki COŞKUN.  - Cemal Dindar
MELANKOLİ/ ÇOCUKLUK - Erdoğan Özmen

ruh kavramının tarihsel gelişimi -afşar timuçin
yaşamın eksilen büyüsü - oya arca

insanoğlu, zamanın bu mahpusu... - zeki coşkun

psikiyatri ve psikolojinin ideolojik kullanımına dair... - cemal dindar
psikiyatrinin tersten okunuşu - alper hasanoğlu
lacan, ayna evresi, ve marx - erdoğan özmen

 

 

aralık 2007

 

 

simsiyah leylekler / adil üçok 
60'lı yıllarda bakırköy'de yatmış olanlar tartışmış: sigara ruh sağlığımıza faydalı mı, zararlı mı? - 
oral takıntılarımız: mesela okumak / alper hasanoğlu 

kafka’ nın paranoyası ya da paranoid zihniyet dünyası - erdoğan özmen
bakırköy'den portreler: hüseyin bal/ latif alpkan
hayat mücadelesi / b.u.

şizofrenlerin mesleki rehabilitasyonu - ercan kesal
hayat üçlemesi: intihar, aşk, cansıkıntısı / alper hasanoğlu 

nal - cemal dindar
dağın yükü / mustafa k. 
delilik üstüne bir deneme/aslan d. 

hasta / r.g.ö.

 

 

  ocak 2008

kurtlarla koşan kadınlar - hakan atalay
çok mu zordu? - ercan kesal
psikoterapistin özel hayatı - konuk yazarlar
psikiyatrist cemal dindar: bakırköy'ün aurası / erkan doğanay - cemal dindar

düşler ve düşlerin yorumu üzerine - erdoğan özmen

mezopotamya kimliği - cemal dindar

londra-paris-newyork / i.i. - konuk yazarlar

“aynalar koridorunda aşk” – m. ulusoy - hakan atalay
çocuk üzerinde dikkatler/ahmet hamdi tanpınar - konuk yazarlar
bir eğitim kongresi ve düşündürdükleri /cavit orhan tütengil - konuk yazarlar

 

 

 

şubat 2008

 

ocak’08 itibariyle türkiye’nin ruh hali / akıl defteri 
marquez - hakan atalay
bellek, travma ve toplumsal değişme - erdoğan özmen

hep zenci bir beyaz  - zeki coşkun
'nal'lamanın edebiyatı  - cemal dindar
ocak'08 akıl defterine giriş - konuk yazarlar
nedir şu depresyon - erdoğan özmen
şizofrenlerden akıl alın - ercan kesal

türban, imam hatipler ve başbakanın kişisel öyküsü - cemal dindar
bizi hayata dirençli kılan duygumuz: utanç / alper hasanoğlu 

 

 mart 2008

bikini, jartiyer, kırbaç - zeki coşkun
tıp etiği ve hekimlik  - ercan kesal
aşk eski bir yalan âdem’le havva’dan kalan / ayşegül sütçü yıldırım 

içimizdeki şiddet /alper hasanoğlu  
toplumumuzdaki erkeklik kimliği üzerine ... 'babamın sazının önünde oynadım, başkasının değil' - cemal dindar
haddini bilmez aşk - gamze özçürümez
tarih ve psikanaliz  - erdoğan özmen

hormonlu mizah - zeki coşkun
şiddet ideoloji giyinmiş saldırganlıktır - cemal dindar
istatistik ve skor çağı - erdoğan özmen

bakırköy!...) den (üsküdar!...) a hasret / r.g.ö. 

 

ARŞİV > Nisan 2008
 

İpin ucundaki ülkem - Ercan Kesal
âşık kime âşık? / Ayşegül SÜTÇÜ YILDIRIM 
Batılı Terapi Doğulu Bireye Ne Sunabilir? - Alper Hasanoğlu
on bin yılın nefesi: Anadolu ruhsallığı  - Cemal Dindar
fantazi üzerine  - Erdoğan Özmen
 
“saçma”nın ötesi: istila altındaki Irak  - Gamze Özçürümez
psikiyatri çok konuşmuyor mu? - Erdoğan Özmen

 

ARŞİV > Mayıs 2008
 

NİYE SİNEMA - Ercan Kesal
Evlilik, feminizm ve 'sıradan psikiyatrist' bilinci / Deniz BEKDEMİR 
 
Bilinçdışı üzerine (1) - Erdoğan Özmen
Divana Uzanmış Ruhun Arkasında Kim Var? - Alper Hasanoğlu
Yaşam arsızı ya da çelenklerin arka yüzü - Cemal Dindar
 

ORANTILI GÜÇ, ORANTISIZ BİLİNÇ - Mustafa Ö. Soylu

Psikiyatri ve psikiyatrist olmak - Erdoğan Özmen

 

 

 

Haziran 2008

Bir Sinema Reçetesi  - Ercan Kesal
Gecen ayın akıl defteri - Konuk Yazarlar
IMMANUEL KANT’IN MAHDUMLARI VE TÜRKİYE / Mustafa Ö. SOYLU - Konuk Yazarlar
HER ŞEY AYNA, SİNEMA DA... - Gamze Özçürümez
 
DÜNYANIN KALPSİZLİĞİNİN NEDENİ FUTBOL DEĞİLDİR - Cemal Dindar
GEÇMODERN BIREYIN KARAKTER ÖZELLIKLERI - Alper Hasanoğlu
BİLİNÇDIŞI (2) - Erdoğan Özmen
 
MAYIS GÜNDEMİ - Cemal Dindar
RUHLARIMIZ ‘BİR ŞEY’ DEĞİLDİR - Erdoğan Özmen
 
DEPREM VE BİZ / Mustafa G. TÜRKÖNE - Konuk Yazarlar
 

 

 

 

ARŞİV > Temmuz 2008
 
GEÇEN AYIN AKIL DEFTERİ -
İNTİHAR: Ölümün en büyük erken zaferi… Truva atıyla çoban matı / Azad GÜNDERCİ  
Behçet Aysan'sız Türkiye - Ercan Kesal
 
PROF.DR. LEYLA ZİLELİ - Gamze Özçürümez
BİLİNÇDIŞI-3 - Erdoğan Özmen
Ludwig Binswanger ve Varoluş Psikiyatrisi - Daseinanaliz - Alper Hasanoğlu
 

MADUNLARIN KÜSTAHLIĞI / Mustafa Ö. SOYLU 
HAZİRAN GÜNDEMİ - Cemal Dindar

 

ARŞİV > Ağustos 2008
 
Muhabbet (5)
Ercan Kesal’la Film Karesi Gibi Geçen Söyleşi - Konuk Yazarlar
ŞİZOFRENİ İLE YAŞAMAK /Sevim ÖKTENER - Konuk Yazarlar
GEÇEN AYIN AKIL DEFTERİ - Konuk Yazarlar
Aşk Hikayeleri - I - Alper Hasanoğlu
bilinçdışı-IV - Erdoğan Özmen
 
Malumat (1)
çadırkentteki çocukların resimleri üzerine bir inceleme - Cemal Dindar
 
Muhalefet (1)
TEMMUZ GÜNDEMİ - Cemal Dindar

 

 
ARŞİV > Eylül 2008
 
Muhabbet (3)
BABALAR VE OĞULLAR - Ercan Kesal
Aşk Hikayeleri-II - Alper Hasanoğlu
ŞİZOFRENİ İLE YAŞAMAK -3 / S.ÖKTENER 
 
Malumat (2)

Geçen ayın akıl defteri 


Bilinçdışının Oluşumu - Erdoğan Özmen

 
Muhalefet (2)
Çöküşün dinamikleri üzerine - Cemal Dindar
MÜREKKEPE DOYMUŞ KAĞIDA İTHAFEN / Mustafa Ö. SOYLU - 

 

 
ARŞİV > Ekim 2008
 
Muhabbet (2)

ŞİZOFRENİ İLE YASAMAK: "Seçtiğim kaderin hatıralarını bekliyorum..." / Sevim ÖKTENER 
BAKIRKÖY’DE ŞEFKAT ALIŞTIRMALARI - Erdoğan Özmen

 
Malumat (4)

GEÇEN AYIN AKIL DEFTERİ 

BİLİNÇDIŞI-6 - Erdoğan Özmen
BEYAZ TÜRKLERDEN AK TÜRKLERE / Nuray MERT - Konuk Yazarlar
BAŞBAKAN-AYDIN DOĞAN TARTIŞMASINA DİPNOT* - Cemal Dindar

 
Muhalefet (1)
BAŞLIK BİLE HESAPTAN DÜŞTÜĞÜNDE - Erdoğan Özmen

kASIM 2008 ARŞİVİ

Aşk, Birliktelik ve Sadakat Üzerine Karmakarışık Düşünceler - Alper Hasanoğlu
TARİH VE TRAVMA ÜSTÜNE - Erdoğan Özmen

EKİM AYININ AKIL DEFTERİ - Konuk Yazarlar
RUHÎ HAYATTA LAŞUUR / Dr. Carl JUNG - Konuk Yazarlar

EKİM GÜNDEMİ - Cemal Dindar
İLKOKUL ÇOCUKLARI TOPLUMU - Erdoğan Özmen

Leyla (Zileli) Hanım: “Ve odur ki büyüklük…” / Nilgün TAŞKINTUNA - Konuk Yazarlar

 

 

 

 
 

           BİLGİYLE

 

 

           YENİ BİR MUHABBET

 

 

               LAZIM...

 

 

 

 

Yekpare bir gücün dünyanın ümüğüne bastığı dönemlerde kıyamet beklentilerinin arttığı bilinir. Lakin, günümüzün diğer dönemlerden farkı, bu  kez beklentinin, Nostradamus’ların, medyumların dünyasını aşıp bilimin alanına sıçramış olmasıdır. En azından şu söyleniyor; dünyayı bir çöp sepeti gibi kullanmanın tarihi ikiye ayrılmaktadır: Sanayi Devrimi öncesi ve sonrası. Dünya,  üç asır boyunca, milyonlarca yıl kirlenmediğince kirlendi. Kirletildi. Çok değil, daha bir çeyrek yüzyıl önce kirliliğin simgesi sahilde yüzen karpuzdan gemilerdi. Ortak duyuda  “arslan yatağından bellidir” denir. Ruhbilimde de insanın iç dünyasına nasıl davranırsa dışına da öyle davrandığı, hatta iç/dış ya da özne/nesne arasında hiç de sanıldığı gibi  görünür görünmez duvarlar olmadığı bilinmektedir. Yani, bu kirliliği,niçin havadaki karbondioksit miktarıyla, pet şişelerle, kola kutularıyla, fabrika artıklarıyla ve kapitalizmin beslemesi kuşakların çiğneyip tükürdüğü daha bir sürü bokpüsürle sınırlı düşünelim ki!.. Kullanıp atma,  çöpleştirme, ya da tutup kokuşturma ahlakı, hayatın dokusunda zaman zaman çığırtkan bir lekeye dönüşmekte,  evrimsel olarak  insan türünün değil, hatta canlılığın arketipleriyle buluşmaktadır. Ne söylemek istediğimizi daha iyi anlatmak için, bir Pazar sabahından söz edelim: televizyonun “kültür kanalı” TRT2 de bir belgesel. Güneydoğu Asya’da ana kıtadan 60 milyon yıl önce ayrılmış bir adanın öyküsü. Altmış milyon yıl! Haliyle adaya özgü, yani dünyanın başka hiçbir bölgesinde yaşamayan türler var. Bunlardan  biri, adını unutmamızı sabah mahmurluğuna verin, emek kuşu diyelim... bir diğeri, nedense onun adını anımsıyorum, tropik kertenkele. Ada, devcileyin ağaçların olduğu görkemli bir muson ormanıyla örtülü. Emek kuşu, o ağaçlardan birinin dibindeki, yağmurdan arta kaldığı belli bir tümseğe yaklaşıyor. İncelikli bir edayla bir çukur açıyor ve yumurtalarını açtığı çukura bırakıyor. Çukuru  toprakla dolduruyor. Anlatıcı, “kuş, zaman zaman gelecek ve yuvanın üzerini ince toprakla besleyecek” diyor.  Tropik kertenkele, ağacın gövdesine yapışmış yeşil derisiyle olanları birbir izliyor. Kuş gittiğinde, yere iniyor... Yuvayı açıyor... Yumurtaları birbir yiyor... Buraya değin olanlar için “doğanın kanunu” diyorsunuz.... Lakin, sonrası...?

 

Tropik Kertenkele, kıçını yuvaya dönüyor. Kendi yumurtalarını yuvaya bırakıyor. Üzerini kapatıyor. Emek kuşu, anlatıcının dediği gibi, zaman zaman geliyor, mesaisini aksatmıyor, yuvayı ince toprakla besliyor. Günü geldiğinde, toprak kıpırdamaya başlıyor. Emek Kuşu’nun şaşkın bakışlarının arasında tropik kertenkele yavruları birbir yuvadan çıkıyor ve ağaçların arasında sürünerek kayboluyorlar.

 

Ve bu öykü, 60 milyon yıl önce ana karadan kopmuş bir adada, bir kuş ile bir kertenkelenin kahramanları olduğu bu öykü, niyeyse bize yaşadığımız günlerin ana ahlaki çerçevesi gibi geliyor.   Boşuna mı bunca komplo teorisi? Boşuna mı komplo teorilerinin zihinlerde işgal ettiği yüzölçümün giderek büyümesi? Her şeyin ve herkesin, “yumurtalara bakmak için” araçsallaştırıldığı, hemen herkesin, Warhol’un deyimiyle “15 dakikalığına” meşhur olmaya odaklanmış hayatlara bel bağladığı bir dönemde...belki de ilk kez günlük yaşamın makyavelistleştirilmesi, zamanın ve mekanın araçsallaştırılması, hayatın bizzat ötekini hiçleştirerek olumsuzlanması, çıkarsal olanın içerlek olanı ezmesi, maskenin egemenliği,  bu denli sert bir çerçeveye büründü. Görünür olmak, sahnede yer tutmak, o da olmazsa aynayı meşgul etmek amaç olduğunda, herkes ve her şey araç haline gelmektedir. Bir kültür merkezinin etkinlik programını elinize alırsınız, tek  tek bir yerlerde karşılaştığınızda üçüncü cümleden sonra birbirlerinin gıyabında küfürler savuran adamlar, aynı programda resmi geçide durmuşlar... ya da bir fotoğraf karesinde el sıkışıyorlar, yüzlerinde gevşek bir gülümseme! Adamı biliyorsunuz işte! 12 Eylül kırımının nimetlerinden faydalanmış. Had safhada... Onca yıkım, acı... Tek bir direnme belirtisi göstermemiş... Ve sonra, niyeyse, “ben de komünistim” nidaları... Yahu, olma! Olmak zorunda değilsin ki? Bir gövde, her mekanda nasıl rahat edebilir !... Bir zihin, birbirlerini karşılamış onca kavrama aynı ağırlığı vererek nasıl düşünebilir ! Bir mide her sofrada  aynı iştihayı nasıl duyabilir!

 

Belki kirlenme asıl bilgide, zihinsel atmosferde yaşanıyor. Yani dilde, yani düşüncenin kaynaklarında, yani ve hatta mitoslarda. Dünya mitoslarını kaybediyor ve can havliyle, silikondan, plastikten,  peveceden yeni mitoslar yaratıyor. Lakin, silikon, plastik, pevece canlılığa karşıt kutuplara hızla yerleşiyor ve hızla yenileri üretiliyor. Bir baş dönmesiyle... Belki de asıl dert burada, ne kaos’un ne de kozmos’un hakkını verebilen yaşamlar var artık.  Kaos, mesela yaratılış mitolojilerinde kavim türetici “kurucu şiddet”in öteki adıdır. Şimdilerde, şiddetin süregenleşmesinin öteki adı. Hangi şiddet? Şöyle diyebiliriz, hayatın öznesi olma sevdalısı bireyleri omurgasızlaştırmayı hedefleyen  şiddet. Hayatlar, düşük yoğunluklu bir kaosun içinde gidip gelmekte... Mitos, nedir? Dil ile birlikte ve kelimelerin varlığının ya da yokluğunun gücüyle düşünüldüğünde, mitos, kurucu şiddetin ruhsallıktaki düzen arzusudur. Mitos’un cansızlaştırılması, bir de budur; dilin, içine doğulan ana kucağı olma işlevinin  kötürümleşmesi. Bu kötürüm bırakma, zedeleme işlemini bir de emek kuşu ile tropik kertenkele öyküsü ile okuyalım...Her şey gibi bilgi de varolduğunu göstermek durumundadır artık. Televizyon ya da gazetelerin, üniversite kürsülerinin yerini alması yeni değil. Profesör ile ev kadınının nihai düşü aynı. O “on beş dakika”. Bilgi, niceliksel olanın ağırlığında ezildi. İşlevsel olmayan bilgiye hürmet ise sıfırın altında. Üstelik bu durum yalnızca  “bilimsel bilgi” için değil, hemen her bilgi alanında böyle.  Siyasanın, iktisadi temellerinden kopartılıp, değerler, yapıntılar, kültürel guruplar, cemaatler üzerinden biçimlendiği dönemlerde, mesela dinsel bilginin, değerlerin, yaşantıların da paraya tahvil edilmesinin olağanlaşması, ötesi kabul görmesi, kanıksanması rastlantı olmasa gerek.

 

Velhasıl, bu manzarada açık olan şudur:

 

Bilgi ile yeni bir muhabbet lazımdır...

 

Hayat meseleleri ile ruhsal zorlanmaları aynılaştırma, yani aynı dille ifade etme, ya da bir birinin yerine ikame etme çabası neye hizmet etmektedir ki? Hayat, psikiyatrinin, psikolojinin, ya da bunlardan elde edilmiş çeşitli bulamaçların terminolojisiyle kuşatılabilir mi? Bu eğer bir yanılsamaysa, handiyse mürekkep yalamış herkesin hayatı psikoloji tercümesiyle okuma arzusu, bu iştah niyedir? Yoksulluğun dertlerinin depresyona tahvil edilmesinden, kavim ilişkilerini psikanaliz kavramlarıyla açıklamaya değin, bu dil,  yeniden ve yeniden niye üretilmektedir ki? Bir de, modern bilimin ağababası Fizik iken, ve kurucusu Newton “Fizik metafizikten sakın” uyarısını yapmışken, toplumbilimlerin giderek kendisini bu çerçeveden koparması ve psikolojiye ağababalık görevi vermeye eğilimi nasıl anlaşılmalıdır? Bir de şu: ruhsallık alanının terminolojisi, hem kuramsal alanda hem de pratikte, yani toplumsal-tarihsel meselelerden eviçi tartışmalara değin,  niye bu denli rantabl... Ya da şu tuhaflığı nasıl anlamalı: her şey ve herkes, mal bulmuş Mağripli gibi psikolojiye koşarken, psikiyatri, bu neoliberal dalga kuşağında  niye hınçla psikolojiyi kliniklerden kovdu ki?... Politik psikolojinin küreselleşme çağındaki serüveniyle birlikte, ne oldu da, insan teki makineleşirken, topluluklar, toplumlar, kavimler insan gibi davranan ruhsal varlıklara dönüştü? Kişiyi bedene kapatmak, her türlü ruhsal yaşantıyı genetikle  açıklayabileceğini düşünmek, insanlığın gövdesinde hala izleri açıkça görülebilen faşizme açılan yeni kapılar sunmuyor mu? İnsanlık tarihi, bu kapatmanın aynı zamanda siyasal kapatma olduğunun anılarıyla dolu değil mi? İnsana ne öneriliyor bugünlerde?

 

Yeniden ve daha güçlü bir şekilde, Pablo Neruda’nın söylediği gibi, “Sorular ölmez...”

 

Soruları öldüremeyecekler...

 

***

 

Bu dergi niye çıkıyor?

 

Psikiyatriyle meselemiz olduğu için her şeyden önce. Psikiyatrinin, bugünkü pratikleri, uygulanma biçimleri, savları, örgütlenme tarzları, teorik varsayımları ve yönelimlerini sorunlu buluyor olduğumuz için. Sözünü etmeye gerek var mı: O sorunlu bulma hali toplumsal/politik ilgi ve hassasiyetlerimizle dolaysızca örtüşüyor. Psikiyatri ise kendisini, her türlü toplumsal/politik ilgi ve çıkarın tümüyle uzağındaymış, onlardan büsbütün bağımsızmış gibi sunarak önemli roller ve işlevler üstleniyor. İdeolojiler-üstü, nötr, çatışmasız bir alana sahipmiş gibi yapıyor. ‘Tarafsız’ , ‘yansız’ kuruluşunu ve görüntüsünü tehdit eden olguları bastırarak, yok sayarak iş görüyor, etkili oluyor.

 

Örneğin depresyon söz konusu olduğunda, depresyonun günümüzde neden bu denli yaygınlık kazandığını dert etmememiz gerekiyor. Psikiyatrinin söz alan uzmanları her seferinde aynı şeyi tekrar ediyorlar: “Günümüzün en yaygın ve ciddi hastalıklarından olan depresyon, teşhis ve tedavi edilmediği takdirde önemli sonuçlara ve devasa işgücü kayıplarına yol açmaktadır”. Daha sonra depresyon belirtileri sıralanarak, “mutlaka bir uzmana başvurulması” salık veriliyor ve depresyon ilaçlarının yarattığı mucizelerden dem vuruluyor. Bu dergide, bazı bakımlardan hem ‘depresyonu’ hem de o hakim depresyon söylemini  kapitalizmin bir semptomu olarak anlamanın imkanlarını araştırmaya çalışacağız. Dahası, hemen her türlü mutsuzluk ve sıkıntı halini depresyon olarak kodlayan psikiyatrinin dilini,  besbelli ki depresyonu çok karlı bir yatırım alanı olarak gören ve sürekli yeni depresyon ilaçları üreten uluslar arası ilaç şirketlerinin tutku ve hırslarıyla bir arada okumaya çalışacağız.

 

Ya da örneğin, anksiyete/panik halleri söz konusu olduğunda ya da bir anksiyete çağında yaşıyor olduğumuzdan söz edildiğinde,  psikiyatrinin gazete ve televizyon uzmanlarının o mahut ‘panik bozukluk, bozukluğun belirtileri, depresyon ilaçlarının tedavi başarıları, panikle yaşamayı öğrenme stratejileri’ söylevlerinin yanına/karşısına başka bir şeyi yerleştirmeye çalışacağız: O anksiyete çağının büyük toplumsal krizlerin ardından/içinden çıktığını ve anksiyete zamanlarının toplumsal krize totaliter cevap ve çözümler için yeni/uygun zeminler yarattığını not edeceğiz. 

 

Psikiyatrinin ‘yükselişini’ ve terapi kültürünü merak edeceğiz. Psikiyatrinin çok fazla konuşmasının ve sözünün kesin hükümler mertebesine yükselmesinin arka planında, toplumu organik/biyolojik bir analoji çerçevesinde yekpare bir bütün olarak düşünen korporatist ideolojinin izini süreceğiz. Somut bir toplumsal aktör ya da her hangi bir toplumsal/politik süreç hakkında psikiyatrinin yargılarının olası bütün tartışmaları kapatan işlevini dert edineceğiz.

 

Saddam Hüseyin’e yapıştırılıveren paranoyak/sapık yaftasının Irak’lı çocukların tepesine yağdırılan bombalara sağladığı ‘meşruiyeti’ yerinden etmeye, öylesi meşruiyetlere izin ve imkan tanıyan günümüz zihniyet ve  ruh dünyasının dışında kalmanın erdemlerini savunmaya en çok şimdi ihtiyacımız var. Bunu hiç unutmayacağız.    

       

Bazı insanları ve onlara yakıştırılan ‘kanaat önderi/ bilge insan’ türü vasıfları düşündüğümüzde; başka hiçbir disiplinle kıyaslanmayacak ölçüde psikiyatrinin sıradan bir cehalet ve yetersizliğin bile üstünü örtebilen özelliklerini  tartmaya çalışacağız. 

 

Psikiyatrinin kendi yükselişine koşut bir biçimde ve oradan aldığı kuvvetle ruhu tecrit edişi, insanı giderek daha çok bedene indirgeme çabasının üzerine gideceğiz. Her zaman aynı kavram, morbus sine materia etrafında örgütlenen bir psikiyatri ne işe yarar ki: Birey iyi olmadığında daima organik/biyolojik bir neden vardır ve o neden her zaman açıkça ortada olmayabilir. Bugün de psikiyatri bizleri son kertede buna ikna etmeye çalışıyor: Tüm zihinsel/duygusal süreçlerin fiziksel bir karşılığı bulunduğuna. Psikiyatrinin kaba bir materyalizme duyduğu bu ihtiyacı deşifre etmeyi asıl amacımız sayacağız. Ruhlarımıza ‘bir şey’ muamelesini uygun bulan, insanın asıl zenginliğini, yaratıcı potansiyellerini, tahayyül gücünü, hayal kurma yetisini fark etmeyen bir psikiyatriye mesafeli duracağız. Bugünkü psikiyatri ve psikolojinin asıl olarak patolojiye odaklanmış düşünüş ve kavramlarını soyutlayarak, insanı daha çok anlama çabasına tabi olacağız.

 

Zira psikiyatri/psikoloji patolojiyle sınırlı bir çerçevede kaldıkça, insanın üstün bir varlık olarak anlaşılması ufkundan uzaklaşmakta, o alanı nörolojik bilimlere terk etmekte, kendi konu, kavram ve nesnelerinin devasa zenginliğine ihanet etmektedir. Psikiyatriyi bu türden bir yörüngeye yerleştiren egemen paradigmayla uğraşacağız.

 

Teknolojinin ve başka bir düzeyde hızın mutlak bir öncelik kazandığı hayatlarımızda ruhun krizinden söz edeceğiz: Teknoloji ve hız hayatlarımızdan akıl almaz bir uzaklaşmayla daha çok ve yalnızca kendi yayılmalarını, genişlemelerini talep ediyorlar. Artık amaçlarını kaybetmiş  toplumlar söz konusu. Klinik açıdan depresyon, anksiyete, panik, obsesyon vb. olarak görünen ruh hallerinin tümü bir düzeyde, daha geniş bir ümitsizliğin görüngülerinden başka bir şey değil. Yani, bizleri bir ümide, bir hayale raptetmeye yarayan anlam ufuklarını kaybetmiş olmamızın görüngülerinden. Bu yüzden şimdiki zamanda hayatlarımızla uzlaşmak, hayatlarımızı kabul etmek daha çok zaman ve çaba gerektiriyor. Ne ki şu yeterince süfli meşguliyet halimiz ne o zamana ne de çabaya bir alan bırakıyor. Kendine bu dünyada bir ifade imkanı ve aracı bulamayan ve sadece bir acı kaynağı olarak görülen ruhlarımızdan soyunmak bizlere kalan yegane seçenek artık. Çünkü her şeye rağmen kendimizi ifade etme, bu dünyada kendimize bir yer edinme itkisi yatışmaz karakteriyle orada durdukça ve biz her seferinde yenilip, başarısız kaldıkça ruh acı çekiyor. O acıdan kaçınmanın biricik yolu, ruhlarımızı tecrit etmek ve dış görünüşlerimize daha çok tutunmaya çalışmak değil midir?  ‘Anti-aging’, uzun ve steril yaşam, estetik vb. uzmanlarının  bunca çoğalması hiç sebepsiz değil. Dahası, her şeyin, ilişkilerin, arkadaşlıkların, karşılaşmaların, muhabbetin, aşkın bunca ruhsuzlaşması da aynı kökten türemiyor mu?

 

Diğer yandan biz insan tekleri deneyimlerimizin biricikliği, benzersizliği duygusunu kaybetmiş haldeyiz. Artık bütün deneyimlerin aynı, türdeş sayıldığı bir ruh iklimini paylaşıyoruz. Uzmanlar ve televizyon bize  aşkın, özgürlüğün, vicdanın, yardımseverliğin, barışın ve savaşın ne olduğunu öğretiyorlar. Ruhlarımız deneyimlerinin biricikliği ölçüsünde eşsiz değil midir? Ruhlarımız birörnekleştiği ölçüde bize ait değil artık. Psikiyatrinin yükselişini ve terapi kültürünün yaygınlık kazanmasını biraz da bu çerçeveye yerleştiremez miyiz: Ruhlarımızı yeniden talep etmenin ve çaresizce sürdürülen o arayışın çerçevesine.   Ama psikiyatrinin bir ‘draje psikiyatrisi’ derekesine düşmüş olması da aynı manevi atmosferin bir sonucu sayılmalı. 

 

Hayatlarımızda şimdiki zamanın geride hiçbir değer bırakmayan kahredici egemenliğinin ve hem geleceğin hem de geçmişin bizlerde hiçbir ilgi ve merak uyandırmayışının toplumun narsisist temellerde yeniden kuruluşuyla düğümlenme noktalarına işaret etmenin zamanı tam da şimdi değil midir? Şimdiki zaman diktatörlüğüne karşı geçmişi, hatırlamayı (insan geçmiş kavramını hatırlayarak öğrenir), ve asıl, gelecek zamanı ileri süreceğiz.  

 

Psikiyatrinin hakiki acıların sınırında durma, oraya dokunmama tavrına inat o acıların kaydını tutacağız. Üstelik, unutmak çoğu zaman alçaklıktır. Tam öbür uçta psikiyatrinin her şeye musallat olma tavrı karşısında, bir sınır tayininin gerekliliğine vurgu yapacağız.  

 

Psikiyatrinin abuk sabuk sayarak dolaşıma sokmadığı söze, şizofrenlerin sözüne itibarını iade etmeyi, o sözün ne büyük bir ıstırap pahasına gerçekleştiğini göstermeyi  vazife bileceğiz.

 

Şuna inanıyoruz: “Geleceği kurmak ve şeyleri her zaman için doğru yere koymak bizim işimiz değilse de şu anda yapmamız gereken şey son derece açık: Varolan her şeyin taviz vermeyen, yani kendi sonuçlarından ve olan güçlerle çatışmaktan korkmayan bir eleştirisi”  ne.

 

Psikiyatri hem kendi zamanının ruhunu temsil etmekten hem de onunla örtüşmekten kaçamıyor. Bu dergide tam da bunu deşifre etmeye ve öteki zamanı/ötekilerin, yok sayılanların  zamanını yazmaya gayret edeceğiz. En özeti, asıl derdimiz de budur..

 

 

 

akıl defteri

 
Bu web sitesindeki içerik Akıl Defterine aittir. ©